21-27后面就没啦，初中就写到这）
出手，点点光晕流转其上，逐渐显现出一把小巧精致的水晶竖琴。 蓝色的琴身，红色的琴弦，两种极端的颜色完美融合，张扬与内敛共存，有着奇异的美丽。 “景吾，你知道人鱼最大的宝物是什么吗？”低下头，轻轻调试琴弦，仿若不经意地问道。 迹部抿唇，不做声。耀星也不在意，自顾自地摆弄竖琴。“叮”清脆的音色显示出琴已经处于最好状态。 脚尖点地，耀星连人带椅向后移去，悬浮在花丛正中。“景吾，人鱼最大的宝物便是上天赐予的一副好嗓音，今晚，我只为你而唱，可好？” 迹部眼中笑意荡漾开来，华丽的声音掺杂了柔情。“本大爷的荣幸。” 2 耀星双手在琴弦上轻轻拨动，随着流泻而出的琴音启唇。 mongkonornaenemongkhai bungkonpwudjaigubrukteemi bungkontoomtaetoomjaihaidaemtee maihenwaamiaraikeunma kaeyarktumsiumnunpeurkrai teetumlongbpainaedneuybungmai peurkumwaarukewaraigoryomton！ peurbungkoryomtum toomtaetookyungtumpeurkumwaaruk 2 daeharkwaarukewmaimiaraidi enunbpaimaidaiaraikeun rukbpaitummaijaordtonbpaiteungnaimikaojai joerteetumronghaitumhaipwudjaigubrukteemi daitoomtaetoomjaihaitungtee teehengormidaeroynumda roolerydonnisiumhaisooton youngubbungkonyungmikwarmhwung peurkumwaarukewaraigoryomtum peurbungkoryomtumtumpeurtertumpeurkumwaaruk 2 nubpenpeemaimiaraikeunyungtonbpai jergubduaengteungrooteungkaojai peurkumwaarukewaraigoryomtum peurbungkoryomtumtumpeurtertumpeurkumwaaruk dorhaimeurrukewmaimiaraidi nubpenpeemaimiaraikeunyungtonbpai jergubduaengteungkaojai ——即使知道要见面 淡淡忧伤的旋律围绕在二人身周。 迹部身侧的双手紧紧握成拳头，骨节已经用力到发白，还是压抑不了心底渐渐涌上的恐慌。现在的耀星看上去是那么的不真实，仿佛随时都会离开他去另一个世界。 2 耀星脸上的表情随着歌声变幻，目光却始终没有离开过迹部，察觉到迹部的不安，缠绵的目光